“Minder ontwikkelde landen” zijn achterlijk, de sociale voorzieningen zijn daar niet geregeld zoals zou moeten; zoals bij ons. De mensen zijn daar niet geëmancipeerd. Het zijn slaven van hun godsdienst en van hun eigen sociale controle. Een mens mag geen slaaf zijn, moet beschermd worden en kind kunnen zijn. Het werken moet spelen zijn, geen hard of eentonig werk, maar leuk werk waarin men zich kan ontplooien. In de vrije tijd doen we nog meer leuke dingen. Het Westerse leven in een democratische verzorgingsstaat is een leven van leuke dingen doen. Onze maatschappij is geen samenleving maar een langs-elkaar-heen-leving. Onze maatschappij is narcistisch en is gepreoccupeerd met zelfbevrediging. Masturbatie is echter niet vruchtbaar en levert geen nageslacht op.
De mens is na een kindertijd van 25 jaar zo gewend geraakt aan een leven waarin de rijkdommen voor persoonlijk plezier kunnen worden aangewend en er slechts verantwoordelijkheid voor de eigen persoon is, dat kinderen krijgen niet vanzelfsprekend meer is. Kinderen krijgen betekent anderen vóór jezelf laten gaan. Verantwoordelijkheid, dienstbaarheid en financiële offers zijn nodig. Als mensen toch voor nageslacht zorgen, dan willen zij niet dat dat van hun eigen speeltijd afgaat: het opvoeden van de kinderen, dat moet de samenleving doen. Er is daarvoor de zwaar gesubsidieerde crèche, primair en secundair onderwijs. Met torenhoge belasting kopen we onze verantwoordelijkheden af.
Het individu in onze samenleving wil zo veel mogelijk rechten, zo min mogelijk plichten. De maatschappij is maakbaar en de overheid verantwoordelijk voor de burger. Na 25 jaar kindertijd worden we nooit meer helemaal volwassen. Alles wordt voor ons geregeld en als het niet perfect loopt, dan gaan we zeiken. Over files, openbaar vervoer dat niet op tijd rijdt, slecht onderwijs, vandalisme.
Als je “oud en grijs” bent, doe je geen beroep op je eigen kinderen (als je die hebt), maar op de maatschappij. Terwijl je nog gemakkelijk geld zou kunnen verdienen, je bent in de kracht van je leven. De pensioensgerechtigde leeftijd is echter bereikt, er hoeft nu niet meer zelf gespeeld te worden. Als gepensioneerde ben je voor de rest van je leven supporter geworden. Een hoop universele wijsheid en beroepsgerichte know-how neem je mee buiten de lijnen van het speelveld. Je gaat de professionele spelers nu ‘aanmoedigen’. De kennis en know-how worden niet constructief maar kritisch ingezet.
Wij vinden dat we geëmancipeerd zijn in onze moderne westerse samenleving, maar een verzorgingsstaat is een afhankelijk collectief. We hebben de mogelijkheid gecreëerd tot onafhankelijkheid, maar maken daar geen gebruik van. Emancipatie is niet; zoveel mogelijk doen waar je zin in hebt; lang kind blijven, snel weer je hand ophouden; de professionele periode een spel met duidelijke regels en doelen (winst). Emancipatie is jezelf losmaken van de geijkte paden, out of the box denken, onafhankelijk zijn. Geestelijk onafhankelijk, maar ook financieel onafhankelijk.
