Tagarchief: lowlands

Preview Lowlands 2008

Voor iedereen die zich verheugt op lowlands, voor iedereen die van goede muziek houdt, voor iedereen die nieuwe muziek wil ontdekken en voor iedereen die behoefte heeft aan tips en aanraders voor de 16e editie van het meest vermakelijke festival van Nederland… Hieronder een bespreking van het programma, zoals het tot dusver bekend is. Ik zal eerst de namen noemen, die nog op mijn lijstje stonden, vervolgens bespreek ik mijn favorieten, die ik wel een tweede, derde of vierde keer wil horen. Dan heb ik wat twijfelgevallen, potentieeltjes, bands waar ik neutraal tegenover sta en muziek waar ik op spuug

Most anticipated:

Deze bands heb ik nog niet live ervaren, maar ik verwacht er veel van:

MGMT: leuke kermis van stijlen en een mix van onafhankelijke invloeden, jonge honden die op de plaat geweldig klinken en live zich nog moeten waarmaken.

The Dresden Dolls: perfecte live act, als ik de cd’s beluister dan verlang ik ernaar de zangeres achter haar piano los te zien gaan!

Modeselektor: beste dance-act, samen met Trentemoller van afgelopen jaar, helaas baseer ik dit alleen op de eerste vijf minuten en de laatste twintig van hun dj-set. Dit jaar speelt de favoriete band van Thom York live…

Ellen Alien: beste vrouwelijke minimalartiest, haar platen zijn geweldig, gaat ze haar eigen muziek ten gehore brengen of gaat zij draaien? auf jeder fall soll’s groβartig werden!

Hercules & Love Affair: een van de vrolijkste meest gay debuten van 2008, ik verwacht alleen gastzanger Anthony Hogarty er helaas niet bij, dat zou te mooi zijn om waar te zijn. Echter een aanrader om een lange dansnacht mee te beginnen!

The Flaming Lips: Soms doet Pinkpop wel eens iets heel erg goed, zoals het programmeren van The Dresden Dolls of The Flaming Lips, ik was er echter niet bij. Nu gelukkig ook op mijn favoriete festival.

Verder ben ik erg benieuwd naar Dominik Eulberg, Iron&Wine, Hot Chip en Holy Fuck.

Been there, done that:

Underworld: In 1999 zag ik ze op Pinkpop, maar toen moesten we voor het einde weg. (We sliepen er niet en als je dan nog met de trein moet, kun je het programma niet tot het einde meemaken. Alleen op de laatste dag worden extra treinen ingezet, terwijl vorig jaar Muse de meest gevraagde band was, werden ze zondagavond geprogrammeerd en moest je na een kwartier weg, anders haalde je het niet meer. Kut Pinkpop.) In 2003 had Underworld inmiddels weer een nieuwe cd uit, wederom een zeer goede plaat en was ik erbij toen ze de festivals weer aandeden. Ik had me er erg op verheugd, maar werd behoorlijk teleurgesteld. Intussen was hun show namelijk nauwelijks veranderd, om het grote publiek een lol te doen speelden ze alle hits en bijna geen nieuw materiaal. De fans worden dus iedere keer getrakteerd op een herhaling van zetten… Zal ik ze dit jaar nog een kans geven?

Anouk: leuk op een festival in Duitsland (Hurricane 2003); vanuit een gezond nationalisme en vanwege een goede ondersteunende band en een prima presentatie, maar de muziek is uiteindelijk niet erg boeiend.

Infadels: jaren terug meegemaakt op Motel Mozaïque (2005) in de kleine zaal van Nighttown; was geweldig, daarna waren ze een jaar niet weg te slaan uit Nederland, hadden een hit op 3FM, staan nu ook op Pinkpop, kortom: overexposure. Waarom dan nog op Lowlands? Omdat het een geweldige festivalact is, die je gezien en gehoord moet hebben… ik hoop wel dat de zanger een beetje bij stem is, want dat was afgelopen maand in de Melkweg niet zo best.

Danko Jones: best wel coole muziek, zeer energieke performance, maar viel me vorige keer op Lowlands al een beetje tegen.

Vive la Fête: was ooit enorm hip, maar is nu eigenlijk passé. De aanvoerder van de band kwijlt letterlijk bij zijn vriendin, de ‘zangeres’, spuugt in de lucht en vangt zijn eigen spuug weer op. Ook kitst hij af en toe zijn publiek onder. Als je er per se heen wilt, ga dan niet helemaal vooraan staan. Ge zijt gewaarschuwd.

Jamie Lidell: Waar hebben we die eerder gezien? Oh ja, zo’n beetje overal: op Pinkpop, North Sea en Motel Mozaïque (2x) en in het voorprogramma van Björk… Geef mijn portie maar aan fikkie. Lidell is een prima podiumdier, daar niet van.

Ane Brun: maakt mooie muziek, maar niet boeiend genoeg om vaker naar toe te gaan. Ze is niet zo goed en bij lange na niet zo charmant als bijvoorbeeld An Pierlé.

dEUS: De recente comeback was bevredigend, maar ik mis de rauwe invloed van Stef Kamiel (ex dEUS, nu Zita Swoon). Op Motel M. heb ik ze (ondanks mijn bezit van het speciale bandje) laten schieten en daar had ik geen spijt van, de ziel lijkt er een beetje uit. Als er niks anders is ga ik wel even kijken… of even eten.

Ook The Roots, van het nummer Seed 2.0 en Roisin Murphy, van Moloko, hebben wat mij betreft hun tijd wel gehad, maar ga er vooral heen als je er meer van verwacht. Hetzelfde geldt voor Franz Ferdinand.

Evergreens:

En dan nu mijn favorieten, de bands waarmee het programma geen blijk geeft van grote vernieuwingskracht of originaliteit, maar wel van een gevoel voor echte muziek of pure feeststemming

Sigur Ros: Symphonische en dromerige muziek, de Radiohead van Ijsland, hier ga ik zeker nog eens naar toe. Ik hoop niet in Alpha.

Gogol Bordello: Vaste festival-kost, gegarandeerd feest.

Digitalism: idem, al drie keer gezien (Rauw, Eurosonic, MM); geweldige dance-act. Armen in de lucht, voetjes van de vloer!

Yeasayer: beste nieuwe band van het moment, ontdekt op Crossing Border, gezien in Doornroosje… Hun mix van Bollywood en The Rolling Stones is uitstekend, het geluid is echter rijker dan deze typering. Het zijn perfectionisten en toch zijn het hippies, hun muziek is toegankelijk en gelaagd. Een absolute aantrader, ze verdienen een plek in India, maar ook als ze in Lima spelen: zorg dat je erbij bent!

Ook op Black Mountain en Foals verheug ik mij weer, misschien ga ik ook nog een keer naar Tunng of British Sea Power

High potentials:

Crystal Castles, Los Campesinos, The Hoosiers, Booka Shade, The National, The Gutter Twins, Black Kids, Asakusa Jinta en Sven Väth lijken mij interessante namen, van de meeste hiervan ben ik de muziek aan het luisteren om er bekend mee te raken, als het programma het toelaat breng ik ze zeker een bezoekje.

Lowlifes:

Tenslotte nog een waarschuwing: ik raad je aan de volgende gasten als de pest te mijden, het merendeel is kutherrie en pubermuziek (Nightwish, Anti-flag, Plain white t’s, Sex Pistols, Volbeat, Killswitch Engage, Hadouken, Mindless Selfindulgence en Him) en dan is er nog wat muziek bij die mij persoonlijk absoluut niet bevalt, zoals: Amy McDonald, NERD en Thrice.

To Be Continued:

NB. Vorig jaar werden er op het laatst nog hele goede bands bekend gemaakt, ik wacht nog op Grinderman, The Raconteurs en The Futereheads. Verder volgt er ongetwijfeld nog van alles op dance-gebied, misschien Michael von L, Anja Schneider of zelfs Andre Galluzi?

Bravo!

Waar roepen wij tegenwoordig nog “bravo!”, behalve op de sociëteit van een studentenvereniging? Juist: in de opera. De uitroep “bravo” is nogal bombastisch en past dan ook wel in een muziektheater. Bij een popconcert zul je deze archaïsche vorm van bijval echter niet veelvuldig vernemen. Toch verdienen veel muzikanten en vocalisten een iets geciviliseerder aanmoediging dan het gefluit van bouwvakkers of het gehuil van wolven. Zeker wanneer een band tijden van weleer doet herleven of de grenzen van het populaire overschreidt.

Een band die niet alleen goede popmuziek maakt, maar ook verhalen vertelt en eigenlijk een soort muziektheater biedt, is the Broken Beats. Een optreden van deze denen doet wel een beetje aan vaudeville denken. Nog veel meer in de traditie van dit nachtelijke vermaak staat de band the Dresden Dolls.

Vaudeville

Vaudeville was een populaire vorm van vermaak die ontstond in New York en vooral voorkwam in Amerika en Canada rond het fin de siècle (de eeuwwisseling van de negentiende naar de twintigste eeuw). Het is het beste te vergelijken met wat wij variété noemen. Vaudeville past in een traditie van rariteitenkabinetten en freakshows, troubadours en minstrelen. In een nachtclub volgden uiteenlopende acts elkaar op: Muzikanten (klassiek en populair), dansers, komedianten, getrainde dieren, goochelaars, acrobaten, acteurs in eenakters en zelfs korte filmvertoningen. Deze fantastische traditie herleeft in optredens van ‘bands’ als CocoRosie en My Brightest Diamond.

diamond.jpg

Shara Worden (My Brightest Diamond) door Wes Verhoeve

Op vrijdag 5 oktober toverde My Brightest Diamond het poppodium Tivoli de Helling om tot een waar vaudevilletheater. De liedjes boden een combinatie van bijna klassieke zang tot rock, heel rustig en steeds wilder. Verschillende gitaren werden (soms met een potlood tussen de snaren voor extra hoge tonen) door zangeres Shara Worden, op verschillende perfect gedrumde ritmes, bespeeld. Over deze gitaren zei Worden dat zij, analoog aan de horcruxen uit Harry Potter, bang is steeds een stukje van haar ziel te verliezen als ze een nieuwe heeft aangeschaft.

De meeste liedjes van My Brightest Diamond gaan over dieren; paarden zijn een favoriet onderwerp en de frontvrouw draagt een tooi met roze veer, die doet denken aan paardenacrobatiek of nachtclubdanseressen. Ook worden er magische konijnen, roodborstjes en libelles ten tonele gevoerd. Bravo!

Eerder hadden we deze band op Lowlands al een perfecte show zien weggeven. Echter, de show van Damon Albarn (Pulp, Gorillaz) met zijn nieuwe band the Good, the Bad & the Queen had toen een hoger vaudeville gehalte. Het decor was geheel in stijl vormgegeven en Albarn nam gehuld in jacquet en hoge hoed plaats achter zijn klavier. Bravo!

Een andere performer op dit festival die zo weggelopen leek uit een vaudeville, was Patrick Wolf. Deze jongeling doet denken aan David Bowie in zijn jonge jaren, hij is even eigenzinnig, excentriek en briljant. Wolf combineerde op het podium een freakshow met de mooiste popliedjes. Hij kleedde zich uit en klom in de steigers. Met veel enthousiasme bracht hij enkele van de vele hoogtepunten uit zijn oeuvre. Bravo!

Hoe anders was dat eerder dit jaar op Motel Mozaïque. De ster in wording straalde toen niets uit dan neergedruktheid. Het optreden was hem duidelijk een verplichting, de showcase van die middag had hij al afgezegd en later bleek dat de jongeman aan de vooravond had gestaan van een zenuwinzinking, waarin hij verklaarde er mee te stoppen.Toegegeven, de Rotterdamse Schouwburg was geen gezellige of enerverende locatie, maar daar had het optreden van de Vlaamse topband Zita Swoon de avond tevoren niet onder geleden.

Vlaanderen

De Vlaamse muziekscene had nooit in de huidige vorm kunnen ontstaan zonder Tom Waits. ‘Vader Tom’ heeft als geen ander kleur gegeven aan het populaire verhalende lied. Je hoort de invloeden van zijn theatrale stijl duidelijk terug in het geluid van dEUS en An Pierlé. Ook bij Zita Swoon zijn de sporen van Tom Waits nog te herkennen, hoewel Stef Kamil Carlens (vroeger bandlid van dEUS) zijn eigen weg is ingeslagen en de wereldmuziek, zowel als de Franse chanson heeft omarmd.

Wat mij betreft hoort An Pierlé thuis in het rijtje van grote theatrale zangeressen; Beth Gibbons (Portishead), Kate Bush en P.J.Harvey. In de toekomst zal misschien ook Shara Worden (vroeger achtergrond zangeres van Sufjan Stevens, nu frontvrouw van My Brightest Diamond) naast deze vrouwen plaats kunnen nemen.

Religie

Onze muzikale zuiderburen maken graag gebruik van traditionele accoustische instrumenten en creëren daarmee een sfeer die past bij een authentieke nachtclub. DAAU bespeelt de cello, viool, klarinet en de accordeon. De accordeonist van dit kwartet, Roel van Camp, speelt momenteel mee met Gregory Frateur in Dez Mona. Deze band is het summum van Vlaamse theatrale muziek. De vergelijkingen met Anthony & the Johnsons steken steevast de kop op in besprekingen. De band combineert breekbare zang met jazz, zigeunermuziek en gekrijs.

Wanneer je naar deze theatrale muziek luistert heb je het gevoel dat je omlijst wordt door donkerrood velours. De piano staat in de hoek en er wordt niet zelden op gespeeld. Veel meer dan het licht van de kaarsen is er niet. De muziek vult de ruimte. De emoties lopen hoog op. De teksten zijn niet toevallig of banaal; religie en ellende spelen een belangrijke rol. Het optreden dat Dez Mona tijdens de Utrechtse Museumnacht in een oude kerk gaf, bracht het publiek op naar hogere sferen. Bravo!

Het hoogtepunt van Lowlands ’05 was niet de Foofighters (boeh!), maar Nick Cave (bravo!). Ook deze dreigende en duistere man roept met zijn soms Christelijke, vaak moordlustige teksten de donkere sfeer van de middeleeuwen op. De stemming van zijn muziek is zwart, zweterig, godsdienstig en gewelddadig.; theatrale kwaliteiten die we ook vinden bij Two Gallants en the Veils.

Niet altijd hoeft theatrale muziek echter de sfeer van de dark ages te ademen. Bij Anthony en ook bij CocoRosie is misschien het tegenovergestelde het geval. De sfeer van deze naïeve muziek is uiterst kleurrijk. Wel is bij deze muzikanten naast het experimentele ook het klassieke stevig vertegenwoordigd.

Intellect en Emotie

Maxïmo Park is het theaterstuk onder de britpop. Deze band onderscheidt zich door de energie die er in elk liedje gepropt is, vaak zijn er minimaal twee refreinen. Het theatrale zit hem bij de muziek van Maxïmo Park vooral in de literaire kwaliteiten en het verhalende van de teksten. Het tegenovergestelde is het geval bij het IJslandse Sigur Rós. De muziek van deze band heeft de hoofdrol, de IJslandse teksten zijn slechts een mantra dat een bijdrage levert aan de klanken die opzwepen tot een climax. De muziek van Sigur Rós is bijna een moderne symfonie. Het theatrale karakter komt bij hen voort uit de emotionele kwaliteiten.

13 oktober: Dez Mona in Ekko, Utrecht