Tagarchief: Recensie

Onze oom – een recensie

Wat ik bijzonder vind aan het boek is de dehnung in het eerste deel. De lezer kijkt in het hoofd van de majoor en volgt al zijn gedachten, veel tijd verstrijkt er niet. Ook het verloop van de de gebeurtenissen rond het meisje Lina is boeiend, maar je vraagt je soms af wie er nu aan het woord is, terwijl er bij de majoor steeds duidelijk sprake was van erlebte rede: een externe vertellende instantie spreekt namens de majoor. Bij Lina is dat ook geprobeerd, maar zij blijft een mysterie, er bestaat lichte twijfel of het vertelde werkelijk in haar hoofd af kan spelen. Haar karakter is daardoor iets minder geloofwaardig.

De eerste helft van het boek gaat voornamelijk over de majoor. Er wordt in de verleden tijd verteld. De episode waarin de majoor aan zijn einde komt, staat in de tegenwoordige tijd wat de lezer dichter tot het personage brengt. Een zielige fascist wekt bij Grunberg zo toch nog sympathie. Het deel dat om Lina draait is geheel in de tegenwoordige tijd geschreven, maar zij komt als personage eigenlijk minder tot leven.  En wanneer er sprongen in de vertelde tijd gemaakt worden, neemt de afstand tot het personage toe. Het is ironisch te noemen dat Lina zichzelf dan in het verhaal letterlijk als een dode gaat beschouwen omdat ze haar overlijdensbericht in een krant vindt.

Het laatste deel werpt een blik ver vooruit en toont Lina aan het eind van haar leven. Zij blijkt van scherpschutter een succesvol wapenhandelaar geworden. Het zal voor de schrijver een belangrijke onderzoeksvraag zijn geweest: “hoe wordt een vrouw wapenhandelaar?”, zoals hij eerder onderzocht hoe lustmoordenaars en zelfmoordterroristen kunnen ontstaan… Had Grunberg dan niet met de chronologie kunnen goochelen? Ik wil bij een lineair verteld verhaal helemaal niet weten hoe het met een personage ‘verder gaat’. Zoals sommige vriendschappen verwateren of een geliefde uit je leven verdwijnt na een periode van intensief contact, zo mag ook een roman worden afgebroken, midden in het leven van een personage. Dan scheiden de wegen van lezer en karakter, het maakt de fictie alleen maar meer onderdeel van de werkelijkheid.

Preview Lowlands 2008

Voor iedereen die zich verheugt op lowlands, voor iedereen die van goede muziek houdt, voor iedereen die nieuwe muziek wil ontdekken en voor iedereen die behoefte heeft aan tips en aanraders voor de 16e editie van het meest vermakelijke festival van Nederland… Hieronder een bespreking van het programma, zoals het tot dusver bekend is. Ik zal eerst de namen noemen, die nog op mijn lijstje stonden, vervolgens bespreek ik mijn favorieten, die ik wel een tweede, derde of vierde keer wil horen. Dan heb ik wat twijfelgevallen, potentieeltjes, bands waar ik neutraal tegenover sta en muziek waar ik op spuug

Most anticipated:

Deze bands heb ik nog niet live ervaren, maar ik verwacht er veel van:

MGMT: leuke kermis van stijlen en een mix van onafhankelijke invloeden, jonge honden die op de plaat geweldig klinken en live zich nog moeten waarmaken.

The Dresden Dolls: perfecte live act, als ik de cd’s beluister dan verlang ik ernaar de zangeres achter haar piano los te zien gaan!

Modeselektor: beste dance-act, samen met Trentemoller van afgelopen jaar, helaas baseer ik dit alleen op de eerste vijf minuten en de laatste twintig van hun dj-set. Dit jaar speelt de favoriete band van Thom York live…

Ellen Alien: beste vrouwelijke minimalartiest, haar platen zijn geweldig, gaat ze haar eigen muziek ten gehore brengen of gaat zij draaien? auf jeder fall soll’s groβartig werden!

Hercules & Love Affair: een van de vrolijkste meest gay debuten van 2008, ik verwacht alleen gastzanger Anthony Hogarty er helaas niet bij, dat zou te mooi zijn om waar te zijn. Echter een aanrader om een lange dansnacht mee te beginnen!

The Flaming Lips: Soms doet Pinkpop wel eens iets heel erg goed, zoals het programmeren van The Dresden Dolls of The Flaming Lips, ik was er echter niet bij. Nu gelukkig ook op mijn favoriete festival.

Verder ben ik erg benieuwd naar Dominik Eulberg, Iron&Wine, Hot Chip en Holy Fuck.

Been there, done that:

Underworld: In 1999 zag ik ze op Pinkpop, maar toen moesten we voor het einde weg. (We sliepen er niet en als je dan nog met de trein moet, kun je het programma niet tot het einde meemaken. Alleen op de laatste dag worden extra treinen ingezet, terwijl vorig jaar Muse de meest gevraagde band was, werden ze zondagavond geprogrammeerd en moest je na een kwartier weg, anders haalde je het niet meer. Kut Pinkpop.) In 2003 had Underworld inmiddels weer een nieuwe cd uit, wederom een zeer goede plaat en was ik erbij toen ze de festivals weer aandeden. Ik had me er erg op verheugd, maar werd behoorlijk teleurgesteld. Intussen was hun show namelijk nauwelijks veranderd, om het grote publiek een lol te doen speelden ze alle hits en bijna geen nieuw materiaal. De fans worden dus iedere keer getrakteerd op een herhaling van zetten… Zal ik ze dit jaar nog een kans geven?

Anouk: leuk op een festival in Duitsland (Hurricane 2003); vanuit een gezond nationalisme en vanwege een goede ondersteunende band en een prima presentatie, maar de muziek is uiteindelijk niet erg boeiend.

Infadels: jaren terug meegemaakt op Motel Mozaïque (2005) in de kleine zaal van Nighttown; was geweldig, daarna waren ze een jaar niet weg te slaan uit Nederland, hadden een hit op 3FM, staan nu ook op Pinkpop, kortom: overexposure. Waarom dan nog op Lowlands? Omdat het een geweldige festivalact is, die je gezien en gehoord moet hebben… ik hoop wel dat de zanger een beetje bij stem is, want dat was afgelopen maand in de Melkweg niet zo best.

Danko Jones: best wel coole muziek, zeer energieke performance, maar viel me vorige keer op Lowlands al een beetje tegen.

Vive la Fête: was ooit enorm hip, maar is nu eigenlijk passé. De aanvoerder van de band kwijlt letterlijk bij zijn vriendin, de ‘zangeres’, spuugt in de lucht en vangt zijn eigen spuug weer op. Ook kitst hij af en toe zijn publiek onder. Als je er per se heen wilt, ga dan niet helemaal vooraan staan. Ge zijt gewaarschuwd.

Jamie Lidell: Waar hebben we die eerder gezien? Oh ja, zo’n beetje overal: op Pinkpop, North Sea en Motel Mozaïque (2x) en in het voorprogramma van Björk… Geef mijn portie maar aan fikkie. Lidell is een prima podiumdier, daar niet van.

Ane Brun: maakt mooie muziek, maar niet boeiend genoeg om vaker naar toe te gaan. Ze is niet zo goed en bij lange na niet zo charmant als bijvoorbeeld An Pierlé.

dEUS: De recente comeback was bevredigend, maar ik mis de rauwe invloed van Stef Kamiel (ex dEUS, nu Zita Swoon). Op Motel M. heb ik ze (ondanks mijn bezit van het speciale bandje) laten schieten en daar had ik geen spijt van, de ziel lijkt er een beetje uit. Als er niks anders is ga ik wel even kijken… of even eten.

Ook The Roots, van het nummer Seed 2.0 en Roisin Murphy, van Moloko, hebben wat mij betreft hun tijd wel gehad, maar ga er vooral heen als je er meer van verwacht. Hetzelfde geldt voor Franz Ferdinand.

Evergreens:

En dan nu mijn favorieten, de bands waarmee het programma geen blijk geeft van grote vernieuwingskracht of originaliteit, maar wel van een gevoel voor echte muziek of pure feeststemming

Sigur Ros: Symphonische en dromerige muziek, de Radiohead van Ijsland, hier ga ik zeker nog eens naar toe. Ik hoop niet in Alpha.

Gogol Bordello: Vaste festival-kost, gegarandeerd feest.

Digitalism: idem, al drie keer gezien (Rauw, Eurosonic, MM); geweldige dance-act. Armen in de lucht, voetjes van de vloer!

Yeasayer: beste nieuwe band van het moment, ontdekt op Crossing Border, gezien in Doornroosje… Hun mix van Bollywood en The Rolling Stones is uitstekend, het geluid is echter rijker dan deze typering. Het zijn perfectionisten en toch zijn het hippies, hun muziek is toegankelijk en gelaagd. Een absolute aantrader, ze verdienen een plek in India, maar ook als ze in Lima spelen: zorg dat je erbij bent!

Ook op Black Mountain en Foals verheug ik mij weer, misschien ga ik ook nog een keer naar Tunng of British Sea Power

High potentials:

Crystal Castles, Los Campesinos, The Hoosiers, Booka Shade, The National, The Gutter Twins, Black Kids, Asakusa Jinta en Sven Väth lijken mij interessante namen, van de meeste hiervan ben ik de muziek aan het luisteren om er bekend mee te raken, als het programma het toelaat breng ik ze zeker een bezoekje.

Lowlifes:

Tenslotte nog een waarschuwing: ik raad je aan de volgende gasten als de pest te mijden, het merendeel is kutherrie en pubermuziek (Nightwish, Anti-flag, Plain white t’s, Sex Pistols, Volbeat, Killswitch Engage, Hadouken, Mindless Selfindulgence en Him) en dan is er nog wat muziek bij die mij persoonlijk absoluut niet bevalt, zoals: Amy McDonald, NERD en Thrice.

To Be Continued:

NB. Vorig jaar werden er op het laatst nog hele goede bands bekend gemaakt, ik wacht nog op Grinderman, The Raconteurs en The Futereheads. Verder volgt er ongetwijfeld nog van alles op dance-gebied, misschien Michael von L, Anja Schneider of zelfs Andre Galluzi?